Obudzony z niebytu

"Obudzony z niebytu” to książka, która boli — ale w ten potrzebny, oczyszczający sposób. Jest szczera, bardzo osobista i tak bliska, że podczas czytania ma się wrażenie uczestniczenia w czyimś życiu, a nie jedynie obserwowania go z boku. Każda strona niesie emocje: strach, pustkę, rozpacz, ale też nadzieję i czułość, które pojawiają się nieśmiało, krok po kroku. Autor opowiada o swoim upadku i powolnym podnoszeniu się bez udawania, bez masek i bez prób wybielania czegokolwiek. Alkohol nie jest tu tłem — jest towarzyszem, który odbiera empatię, dobro i poczucie własnej wartości. Kontrast między „niebytem” a wcześniejszym życiem uderza szczególnie mocno i pokazuje, jak łatwo można stracić samego siebie. To książka, która nie daje prostych odpowiedzi. Jest ona przestrogą, ale też cichą obietnicą, że nawet z najgłębszego dna można się odbić. Dopóki żyjemy — naprawdę wszystko jest możliwe.

Od pierwszych chwil, gdy dotknęłam mojego egzemplarza książki, czułam niecierpliwość, by zanurzyć się w tej historii. Z każdą kolejną stroną książka wciągała mnie coraz mocniej – czas przestawał mieć znaczenie, a ja nie chciałam jej odkładać. Byłam dokładnie tam, gdzie jej bohater, towarzyszyłam mu w każdej emocji i każdym doświadczeniu. Ta opowieść poruszała we mnie wiele strun. Czasem patrzyłam na głównego bohatera oczami rodziców, innym razem przyjaciół czy współpracowników, ale nigdy z perspektywy osądu. Towarzyszyła mi raczej potrzeba zrozumienia – naturalne pytania: „dlaczego?” i „jak to się stało?”, które zapewne zadaje sobie wielu czytelników. Bywały momenty, gdy musiałam odłożyć książkę na dłuższą chwilę – emocje były zbyt silne, a łzy pojawiały się same. To jednak tylko potwierdza, jak bardzo autentyczna i prawdziwa jest ta historia. Z całego serca dziękuję Autorowi za tę opowieść. Dała mi ona motywację do działania i realizowania własnych planów. Uświadomiła mi również, jak często nie doceniamy życia, które mamy, jak bardzo potrafimy wyolbrzymiać drobne przeciwności i traktować je jako usprawiedliwienie, by nie sięgać wyżej. Historia nałogu, którą Autor odważył się opowiedzieć, pokazuje z niezwykłą siłą, że nawet z samego dna można się podnieść. Po zakończeniu lektury towarzyszyło mi poczucie braku – jakby czegoś ważnego zabrakło w codzienności. Czytanie tej książki było dla mnie prawdziwą celebracją: wyciszeniem, odłączeniem się od świata i pełnym przeżywaniem losów Tomasza – alkoholika, wrażliwca, dobrego człowieka i wybitnego fachowca. Dla mnie „Obudzony z niebytu” to książka wyjątkowa – szczera, prawdziwa i napisana z wyczuwalnym kunsztem. Widać w niej nie tylko doświadczenie życiowe, ale i autentyczny talent pisarski.

Książkę naprawdę dobrze się czyta. Wciąga, trudno się od niej oderwać. Autorowi udało się stworzyć coś co zapada w pamięć, daje do myślenia i motywuje. Mocna rzecz, ale powinni przeczytać ją zarówno ci, których temat dotyka bezpośrednio (np. choroba wśród bliskich), jak i Ci którzy uważają, że temat ich osobiście nigdy nie będzie dotyczyć.

Książka, mimo niełatwej tematyki, wciąga od pierwszych stron. Choć opowiada o piciu, spaniu i sikaniu, ani przez chwilę nie nudzi. Każda strona przynosi nowe emocje i historie głównego bohatera — w tym przypadku samego autora. Na uznanie zasługuje również język i styl narracji: często zabawny, ironiczny, momentami z przekąsem. Dobrze jest czasem sięgnąć po coś innego niż kolejny kryminał, który zawsze kończy się tak samo i nie pozostawia po sobie żadnych refleksji.

Książka o walce z własnymi demonami. Niezwykle szczera i opisująca bez filtra życie w depresji i alkoholizmie oraz proces wychodzenia z "niebytu". Widać literacki kunszt autora.

W książce wyraźnie widoczna jest lekkość pióra autora. Mimo, że porusza ona trudne i pełne emocji tematy, niektóre fragmenty potrafiły mnie szczerze rozbawić. Ostry język oraz wnikliwa analiza sytuacji, w których znalazł się bohater, robią szczególne wrażenie, zwłaszcza że często odbywają się w wymagających okolicznościach. Na szczególne uznanie zasługuje odwaga autora w opisywaniu tak intymnych i osobistych przeżyć, co sprawia, że książka wydaje się autentyczna i prawdziwa. Bywały momenty, gdy musiałam odłożyć lekturę na kilka dni z powodu nadmiaru emocji, a innym razem czytałam bez przerwy, nie zauważając upływu czasu. Uważam, że jest to książka poruszająca i na długo pozostająca w pamięci.

Bardzo wciągająca książka. Uzależnienie w soczewce. Bardzo polecam. To niewiarygodne jak może zainteresować książka o nałogu.

Świetny język. Bardzo trudne tematy opisane niesamowicie interesująco. Książke trzeba przeczytać. Bardzo polecam.

Książka mimo bardzo trudnego, moze dla niektórych niewygodnego tematu; jest niezwykle wciągająca, za swoją prawdziwość, odwagę, szczerość do bolu, ale też dowcipny styl i dar pisania autora. Książka wciąga ale też uczy i uświadamia czytelnikowi, że tematy trudne są ważne aby o nich pisać i z każdej sytuacji, trudnej jeśli się chce, ma odwagę można wyjść z otwartą głową i żyć i cieszyć się życiem i być dymnym że swojej odwagi i siły.

Poruszająca opowieść, którą przeczytałam jednym tchem, nie tylko ze względu na temat choroby, ale niezwykły dar i styl pisania. Bardzo polecam

Depresja, lęki, alkoholizm… te potrafią dopaść każdego bez względu na wykształcenie, zawód, zawartość portfela i status społeczny. Nieliczni potrafią wrócić z “niebytu”. Tomek się obudził, podniósł i napisał poruszającą książkę. Być może dla kogoś, kto nie zna autora, będzie to kolejna historia z wielu, jak choćby Matthew Perry’ego czy Jerzego Pilcha. Dla mnie to mocna lektura, wzruszająca, niekiedy zabawna, a jednocześnie brutalnie weryfikująca rzeczywistość, w której żyjemy. Zakup wart każdych pieniędzy.

Jestem w trakcie czytania tej jakże osobistej podróży i powiem tak...już wielokrotnie zdarzyło mi się przerwać czytanie tego dzieła,bo zwyczajnie emocjonalnie nie daję rady,bo empatia,którą nieskromnie przyznam posiadam,nie pozwala mi na przerzucanie kartek i odliczenie kolejnej pozycji przeczytanych książek...BRAWO TOMKU!